gözen ne demek?

2011-12-18T04:57:00.002+02:00

Size söylüyorum. Siz siz, evet. Gözlerinizi kapattığınızda gördüklerinizi merak ettiğim için bakmıyorum göz kapaklarınızın hareketlerine. Yalan söylemeyen tek parçanız gözleriniz ne yazık. Düşünüyorum da; birlikteyken gülmeyi ertelediğimiz anlar var ya, o anlar ne olacak? Bizim bu havuz problemlerimiz o kadar sevimli ki, çözmeye kıyamıyoruz adeta. Söylemeyi unuttuğum bir şey kalmasın diye içimi kemirirken ben ne havuzlar, ne denizler, ne okyanuslar doldurduk aslında birlikte sadece kadeh kullanarak. Olanların karşısında tepkisiz kalmışım, farkında değildim, farkettirdiniz. Siz evet, bana söylediniz. Nasıl olduğunu hiç anlamadım, anlamadınız ve üstelik anladığımı sandınız. Oysa hatırlıyor musunuz? Sahip olduğum beş küçük nota sizin o beş notanızla birleştiğinde ortaya yarım saatlik bir şarkı çıkmıştı mesela. Müzik bizleydi, biz müzikleydik.

Ve konu müzik iken, gözlerimi kapatıp yaşıyorum ben.

2011-10-04T17:35:00.002+03:00

Sanırım artık geride bir şey bırakmıyorum, ya da bir şeyin yanına gitmiyorum. Her şeyi yanımda taşıyorum.

Her şey çok hızlandı son zamanlarda. Bence kesinlikle öyle oldu. bir saati on dakikada falan yaşıyoruz. Kolunuzdaki saate bakmayın, yalan söylüyor. Ben böyle düşündüğüm için mesela, canım kahve mi istiyor, hemen gidip yapıyorum.

Bir şeyi düşünmeye başladığımda bitmiyor ki bir türlü bir diğerine geçeyim. Hangi cümleye hangi kelimeyle başlayacağımı biraz bilmiyorum. Kendimden bazen korkardım ben, artık hiç korkmuyorum. Öyle bir sakinlik hissi ki, öyle bir tepkisizlik ki üstümdeki... Sanki benden istenen bir şeymiş gibi davranıyorum hatta. Benden beklenen buymuş gibi. Olması gereken, yakışan. Şikayetçi değilim ama. Denemek biraz uzak bana artık. İstiyorum ya da istemiyorum. Hayat bu kadar basit.

2011-07-26T14:29:00.002+03:00

Annem bana bir gün demişti ki; "her şeyin bir sebebi var, her şeyin."

Anne bazı şeylerin hiçbir sebebi yok. O kadar yok ki hem de, sebepler yaratıyoruz sırf öyle olsun istediğimiz için. Kendi isteklerimize biz bile şaşırır hale geldiğimiz zaman zaten önümüzde kasırga, fırtına, tsunami, nesli tükenmiş dinozorlar bile duramaz. Biz isteklerimizle biz isek eğer, yadırgamamalıyız bu durumu. İşte işler tam bu noktada karışıyor. Bizi biz olarak seven insanlar isteklerimizi sorguladıklarında biz de kendimizi sorgulamaya başlıyoruz: "ne yaşamışız biz?".

İçimden sürekli geçen bir cümle var. O cümleyi ne yapmalıyım sizce? Yazsam bana hissettirdiği kadar yer kaplar mı kağıt üstünde? Söylesem benden başka biri duyar mı? Harf harf yutsam karnımı doyurur, beni biraz daha güçlü yapar mı?

Beni siz defalarca öldürdünüz. Oysa ölümden ağrı kesici ile zehirlenebilecek kadar uzaktım.

2011-05-12T01:41:00.000+03:00

Aslında "hazin" kelimesini hayatımızdan pek de çıkaramıyoruz. Çaba sarfediyoruz, gülerek unutuyoruz ama yok, olmuyor.

Ben mesela, yatıyordum oracıkta. Küçük bir yerdi evet. İçinde değişik canlılar vardı. Çok meşgullerdi. Gözümü kapattığımda arkamda bir şeyler bırakmış gibi hissetmedim hiç. Elimde, belimde, yüzümde, kokumda... Hiçbir şey eksik değildi. Pencereye dönük soruların bu kadar yıkıcı olacağını bilemedim fakat. Pamuk ipliği ilişkiler biraz elini, boynunu, yüzünü kesiyor insanın.

2011-01-20T01:11:00.003+02:00

Rüyalarımda evimde yılan öldürüyorum sürekli. Bu kaç oldu bilmiyorum, sayamadım. Neyse ki hayal gücüm geniş. Ev değişiyor, yılanlar değişiyor. Tepkilerim değişiyor hatta. En sevdiğim kısmı da o işin.

Rüyalarımı şimdi kendim yorumlayacağım: O öldürdüğüm yılanlar -ki yoktular, onlar ümitlerimizdi- hayatımdaki çok az keşke'den bir kaçı. Onları öldüren kol kaslarım ise iyi ki'lerim diye düşünüyorum. Bu rüyaları görmeye devam edeceğimi biliyorum. Şaşırmıyorum. Zaten ne ümitler yaşlandı gel zaman git zaman, öyle değil mi?

2010-12-31T16:34:00.003+02:00

Bir çok defa yeni yıla giriş heyecanı yaşadım ben de herkes gibi. Ama asıl bu sene yeni bir yıla giriyorum ben. Tarih kısmındaki bir sayının değişmesiyle yeni yıl olmaz akreple yelkovanın getirdiği yeni günler. İşin tuhaf tarafı; hiç yeni yıla giriyor gibi değilim. Anneme de öyle dedim telefonda. "Hiç yeni yıla giriyor gibi değilim, böyle kutlamak, karşılamak falan gelmiyor içimden. Büyüdüm galiba anne." dedim.

Dileklerim yok mu? Elbette var. Benim umutlarım, dileklerim zaman tanımaz zaten. Günün her dakikasını hakkını vererek yaşarlar. İsteklerim de öyle. Kendime yeteri kadar güvenirim, bir şeyi istiyorsam istiyorumdur; söylerim. İstemiyorsam da bundan doğal bir şey yoktur. Susmam, gülünmesi gereken yerde ağlamam. Ağlıyorsam eğer, bu benim büyüklüğümdür -ki hiç utanmam gözyaşlarımdan- çekinmem.

Güzel şeyler gördüm, yaşadım. Geri dönüp baktığımda o kadar çok anım var ki gülümseyerek hatırladığım... Sırf bu yüzden bile şanslıyım zaten.

İlk defa İstanbul'da bir yılbaşı geçireceğim. Planlarımda bir değişiklik olmazsa, çok kalabalık olacağım evimde. Ben, beklentilerim, yeni yıl dileklerim, şarkılardaki vokaller, enstrümanların gölgeleri... Bir değişiklik olursa da yanımda götüreceğim.

Herkese istediği gibi bir yıl dilerim.

2010-12-24T04:21:00.002+02:00

Bazı anlarım var, o anlarda gerçekten çok sinirli ve sabırsızım.

Bazı insanlar var, çok ama çok benciller.

Bazı yerler var, çok güzeller fakat oralara her zaman gidemiyorsun.

Bazı kokular var, sadece koku olmakla kalmıyorlar.

Bazı şarkılar var, onlara diyecek lafım yok.

Bazı hayallerim var, hayal onların kızlık soyadları. Gün gelecek bir kenara bırakacaklar. Dünya kadar gerçek olacaklar.

Bazı günler çok yorgun hissediyorum.

Bazı akıllar var, abartısız hayranım.

Bazı durumlarda gerçekten mantıklı davranıp gerektiği gibi konuşuyorum.

Bazı durumlarda da dünyanın en saf insanıyım, en şapşalıyım.

Bazı şeyler var, yerlerine başka hiç bir şey koyamazsınız.

Bazı duygular çok tehlikeli.

Bazı ilişkiler var, sorunlarla besleniyorlar adeta ve yedikçe daha çok acıkıyorlar, gözlerime inanamıyorum.

Bazı umutlar var, hep oralardaydılar, herkes için hem de. Görmek istedikleri sürece gördüler.

Bazı gülüşler var, sıcacık.

Bazı bakışlar var; umarım tekrar görürüm.

2010-11-24T00:48:00.002+02:00

Şimdi ben bir süredir evdeyim. Fazla fazla uyuyorum. Tam uyumak üzereyken bir şey oluyor, uyanıyorum -ne olduğunu bilmiyorum- etrafıma bakıyorum. Gördüğüm şeyler güzel. Biraz daha kaldırıyorum kafamı, pencereden yola bakıyorum. Sonra yataktan kalkıyorum, dolanıyorum evde biraz. Bir bardak su içiyorum. Aynaya bakıyorum, evet onu unutmuyorum arada. Sonra tekrar yatağıma dönüyorum.

Bir şey oluyor -ne olduğunu bilmiyorum- uyanıyorum. Alarmla falan değil, öyle kendiliğimden uyanıyorum. İlk yaptığım şey kahve için su koymak oluyor.

Sonra bir şey daha oluyor -ki ne olduğunu biliyorum- ben gülümsüyorum kendi kendime ve günün ilk şarkısı çalmaya başlıyor.

2010-11-21T19:51:00.002+02:00

Bir şeylerin arkasından "hiç gerek yokmuş" diyorsam eğer bu çok kötü işte. Düşündükçe üstelik daha da kötü olan yanlarını görüyorsun o küpün. Al eline de işe yarar bir hale getir şimdi. Kapının altına ser soğuk havayı kessin, masanın üzerindeki kağıtların üstüne koy da uçuşmasınlar mesela. Ama bence şu an en mantıklısı; al eline fırlat da bozulsun müzik çalan her şey. O müzikler çalmıyor çünkü, içine işliyor.

2010-10-08T20:15:00.002+03:00

Başkalarına önceliklerini hatırlatmak haddine mi? Elbette değil. Kendime söylüyorum kimse üstüne alınmasın. Yine her zaman olduğu gibi o kadar çok şey geçiyor ki aklımdan, hiç birini yazamıyorum. Hiç birini anlatamıyorum.

İtiraf ediyorum: Yine gittim oraya. Tek bir adım atmadan gittim. İnsanlar almaya o kadar hazır ki; o kadar alışmışlar ki; kendinizden bir şeyler vermediğinizde aptal aptal suratınıza bakıyorlar. Size lakaplar takıyorlar, isimler uyduruyorlar kafalarına göre. Sizin; onların kafasındaki yaşamın içinde olduğunuzu zannediyorlar. Yazık...

Dün yalnızlıkla ilgili bir söz okudum. İçim çok acıdı. Hepsi bu kadar.

2010-07-24T02:12:00.002+03:00

Bir gün ellerimden attıklarımı alıp bana geleceksiniz. Siz, hani önümde kendi dünyalarınızı kuranlar... İstemediğim için attım sandınız hepsini, yanıldınız. Yolumu buldum ben, kayboldum sandığınız her an. Bilemediniz, anlamadınız. Anlamanızı da beklemedim. Zaten bunu sürekli söylüyorum: Beni anlamayın, anlamaya çalışmayın. Gereksiz harcadığınız efor, kilometreler öteden beni yoruyor, farkında değilsiniz.

Bu aralar, uyumadan önce hep şunu düşünüyorum: Bir şeyi isteyerek yapmak kadar güzel bir şey daha varsa, yaptığınız şeydir, ortaya koyduğunuz eserdir. Çünkü isteyerek gerçekleştirilen her şey olması gerektiği gibidir. İşte bunu düşünüyorum. Bununla yaşıyorum. Duvarlara kocaman harflerle bunu yazmak, insanların günlüklerine, ajandalarına bunu not etmek istiyorum. Mutlu olduğunuz şeyleri dahil edin kendinize, lütfen.

2010-07-11T19:15:00.002+03:00

Yoruldukça güçleniyor muyum neyim anlamadım. Bu aralar yaptığım bir çok şey güzel aslında. Görüyorum, kavrıyorum, istiyorum ve alıyorum. Elimden geleni yapıyorum her konuda. Kimsenin yüzünü kara çıkarmak istemiyorum. Özellikle de kendimin...

Yine de arada önüme çıkan pürüzleri de öpüyorum, buradan hepsine selamlarımı yolluyorum.

Gabin ft. Dee Dee Bridgewater - Into My Soul, bu şarkıyı dinleyiniz.

2010-06-17T17:52:00.000+03:00

"Çok sıkıldım, öyle böyle değil..." deyince "Nasıl?" diyen kişiye sesleniyorum. Sen olmasan biz ne yapardık?

2010-06-15T00:37:00.002+03:00

Biten dönemin yorgunluğu ile yeni başlayan dönemin heyecanını karıştırın, çikolata sosu ekleyin ve en sevdiğiniz bardakta için. Bi' deneyin.

Afiyet olsun.

2010-05-12T12:56:00.002+03:00

İki gün önce çok güzel yerlere çok güzel şekillerde bakan o kapılar kapalıyken uzun uzun baktım yanlarından. Bütün hatlarıyla inceledim. İnişlerini de istiyordum, gökyüzüne en yakın yerlerini de... Susuyordum, susuyordun; görüyor, anlıyordum. Bunların hiç biri bana yabancı değildi.

2010-04-13T21:39:00.002+03:00

Uzun uzun anlatmayacağım. Şimdi şöyle oluyor... İnsan bazen o kadar içinde hissediyor ki bazı cümleleri; yazmak istemiyor. Öyle zamanları bana soracaksınız işte. Özellikle, otobüsün penceresinden etrafı seyrederken hissediyorum bunu. Yanımdaki insanın kolunun koluma değmesi ile irkiliyorum fakat tokat gibi gelen "gerçek dünya" pek de uzun sürmüyor. Tekrar başlıyorum bakıp görmemeye, duyup anlamamaya...

2010-04-09T15:35:00.006+03:00

Bir keresinde ben bu şarkıyı* açmıştım ve ne olacağını merak edip duruyordum. O kadar merak ediyordum ki midem bulanmaya başlamıştı. Kötü bir şey olacağına emindim. Şarkı bitip bitip tekrar başlıyordu ve her tekrarda ben ölüp ölüp tekar diriliyordum. Kesinlikle öyleydi.

Bu şarkıyı açmış, oturmuştum olduğum yere. Dışarıdan yeni gelmiştim ve üzerimde henüz kot pantolonumla gömleğim vardı. Makyajımı daha silmemiştim. Bana "bir şeyler söyleyeceğim" deyip susmuştun. Beklemek uzun zamandır o kadar yormamıştı. Hatta o günden sonra hiç bir bekleyiş onun üstüne geçemedi.

Şimdi üzerinden yıllar geçti. Şimdi ben o kadar nasırlaşmışım ki... Evrimi kanıtlarcasına gösteriyorum herkese hepsini. "Bu hale geldim, haberiniz olsun" diyorum. Üzülmesinler istiyorum. Ben zaten kimsenin üzülmesini istemedim hayatım boyunca.

Yıllar diyordum... Geçti. O an da geçmişti. Bana söyleyeceklerini söylemiştin ve yanımda olmanı istemiştim sadece sarılmak için. Hiç bir şey söylemeden sadece sarılmak bazen sayfalarca konuşmaya bedel olur ya; o an da öyleydi. Her şeyin kısaltması var aslında. Her cümlenin, her hissin, her rüyanın... Biz insanlar, uzatmaya bayılıyoruz. Ama o an uzatmamıştım. Çünkü sen de uzatmamıştın. Nettin ve bu yüzden hep sevdim seni.

O zamandan bu zamana şarkıda hiç bir şey değişmedi tabii ki. Şarkının bana hissettirdiklerinde de... Fakat bir şey daha değişmedi. Hala; o gün söyleyeceklerini beklediğim korku ve endişe ile bekliyorum mutluluğu...

* amy winehouse - back to black

2010-03-12T21:11:00.005+02:00

Ben en çok "heyecan" ı özlüyorum. Çünkü ben kendime kızıp kendi kendime heyecanlanan biriyim. Sakız kağıtlarını saklayıp kitapların arasına koyuyorum. Kokularının bazılarının kıskanç, bazılarının da gereksiz yere narsist olduklarını düşünüyorum.

Gelip yanınıza ruhlarını bırakıp gidiyorlar. Bakın, her koklayabildiğinizi anlayamazsınız. Anladığınızı sandıklarınız da koklayabileceğiniz kadar yakınınıza gelmemiştir aslında. Bunları yazarken heyecanlanmıyorum. Siz okurken heyecanlanıyor musunuz? Bence hayır. O yüzden, devam etmeye gerek yok.

Heyecanla başlamalı her şey. Bitmelerine de üzülmeliyiz, bardağın boş tarafında kendi yüzümüzü görmeliyiz.

2010-02-20T18:10:00.002+02:00

Hani o "elimde değil" anları var ya; onlarla kontrat falan yaptım sanırım ben. Ne ben bırakabiliyorum, ne onlar rahat veriyorlar. Bunları düşünmeyi bir kenara bırakıp içkinden bir yudum aldıktan sonra; "hadi biraz da etrafa bakayım bakalım, insanlar neler yapıyor..." diyorsun. İşte bebeğim, sen hayatın tam içinde yaşıyorsun.

2010-02-09T20:13:00.002+02:00

Tahammül sınırlarım giderek düşüyor. Agresif bir insan olmaya başlıyorum. Bazen sadece kendimleyken mutlu olabileceğimi düşünüyorum. Annem bana "seni kimse kolay kolay çekmez" dediğinde de gülerken aslında düşünmüyor değilim. Ama şu an asıl takıldığım konu "tahammül sınırlarım"... Gerçekten çok düştüler. Katlanamıyorum...

2010-01-25T21:54:00.001+02:00

Kafasını kaldırdı, baktı, gördü, hissetti, hissedildi... Üç saniye sonrasında ise her şeyin tam tersi vardı. Öncesi ve sonrası ne kadar bulanıksa, üç saniyenin içi o kadar netti.

2010-01-17T23:58:00.002+02:00

Hikayeleri seviyorum. Başlarındaki heyecan, sonlarındaki tecrübeler... Oysa insanlar ellerine bir kitabı aldıklarında son sayfalarını falan okuyorlar.

Her hikaye ayrı dünya, her dünya ayrı insan...

Ama en güzeli şu:
her insan ayrı dünya.

2010-01-09T19:31:00.002+02:00

Masamda öylece duran o iki kağıda ve üzerlerinde yazanlara bakmadım uzun süre. Durdular, bakmadım, durdular, bakmadım... Şarkılar değişti, yüzümün şekli değişti, giysilerim değişti, bardaklar birikti bazen, hava değişti... Düşündüklerim değişti. Ben değiştim.

Sonra baktım kağıtlara. Odamda deniz yok zannederken ben, birbirlerini kıvırıp kıvırıp güzel gemilere çevirmişlerdi. Üzerlerinde yazılı şeyler hep olmaları gereken yerlere denk gelmişlerdi. Bense, dokunduğum kağıtları oldukları gibi kabul edip saklamıştım kitaplığımın en güzel yerlerinde. Ulaşmak için iki büklüm olduğum, ya da kolum acıyana kadar uzanmak zorunda olduğum yerler... Düşündüm. Nerelerde olduğum gibi kaldığımı tahmin etmeye çalıştım. Her rafta farklı bir şeye büründürüldüğümü fark ettiğimde ise, ne bir gemi vardı masamda ne de elime alıp kendimi anlatacağım bir kağıt...

2010-01-05T02:20:00.002+02:00

Stereomood kurucuları demişler ki;

"Behind every song there's always an emotion. We don't know why but maybe that's why we love music."

Kesinlikle katılıyorum. Modunuza göre liste... Gerçekten güzel olmuş. Tebrik etmek istiyorum ve reklamını yapıyorum...

Buyrun, bir bakın... Seveceksiniz.

2009-12-29T03:53:00.002+02:00

"Kızım, hiç düşündüklerini bir kenara atıp aynaya baktın mı?" dedi saçlarının beyazlamasında kendisinin neredeyse hiç payı olmayan yakışıklı adam. "Ben bakıyorum, her akşam... İnsanlar kapılarını kapatıyorlar zaten belli bir saatten sonra. Yapacak fazla bir şeyin kalmıyor. Kolay mı sanıyorsun?" dedi ardından. Kızın gözlerinin dolduğunu fark etmedi. Belki de fark etti ama olması gerekenin o olduğunu düşündü.

Bu görüntü beni çok etkiledi. Hiç bir şey sandığımız gibi değil gerçekten. Düşünceler gözlerimizdeyken aynada gördüklerimiz aslında sadece istediklerimiz olabilir. Bunu hiç düşündünüz mü? Ben de şimdi düşünüyorum galiba. Hangi konuda ne yapacağımı düşünmeyi bir kenara bırakmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Çünkü ne yapacağım değil, ne yapmam gerektiği önemli. Bunu kendime bir türlü anlatamıyorum. Ne yapacağını zaten biliyorsun, kimi kandırıyorsun? Ne yapacağını düşünürken harcadığın zamanın boşa gittiğini adın gibi biliyorsun. Dur bir dakika... Adını biliyor musun?

Biliyorum.

Galiba kendimle ilgili en emin olduğum şeylerden biri bu bugünlerde. Biliyorum dünü ve yarını. Hem de bütün ayrıntılarıyla. Bazen fazla gelmiyor değil aslında. Donup kalıyorum olduğum yerde o anlarda. Yemek yanıyor, su boşuna akıyor, otobüsü kaçırıyorum, şarkı tekrar ediyor, insanlar cevapsız kalıyor, ya da macundan ağzım yanıyor ve kendime geliyorum. Bir de, insanlar bana günaydın dediğinde kendime geliyorum ben. Bir günün daha bitmiş olduğunu yeni bir gün başladığında anlamak... Diğer tarafından bakarsak; bir günün sabahında, yeni bir günün başladığını değil de, bir günün bittiğini düşünmek... Bir yıl biterken, yeni başlayan yılla konuşmak değil de, biten yılla dertleşmek...

Böyle düşünmek için fazla genç değil miyim?

Neyse...

Herkese huzur dolu bir yıl dilerim...

2009-12-03T22:00:00.002+02:00

Geriye doğru saymaya başlayalım, kaçtan olduğu önemli değil. Bir varış noktamız olsun maksat. İleri doğru sayınca kaçta duracağını bilemiyorsun çünkü. Sekiz'de dursan yetmiyor, yetmişsekiz'de dursan fazla geliyor. Duraksadığımız noktalara yapışkanlı post-it kağıtları gibi bırakalım insanları. Çünkü sana karşı tek bir yüz gösterdikleri oluyor bazen. Ellerimize alalım beraber geride bıraktığımız rakamları. Beyaz, siyah, gri... Ayırt etmeksizin sevelim, çünkü geçtiğin üç'ün beş'in bir benzeri daha var mı? Yok...

Yok.

Yaşanan hiç bir şeyin bir benzerinin daha olmaması bazen hayattan soğutabiliyor insanı. Tekrar yaşamak istiyorsun, tekrar aynı satırları söylemek istiyorsun birlikte, aynı yerde, aynı hislerle.

Ama yok.

Doğru olan bu değil. "Neye göre, kime göre?" değil mi?

Yok işte, orasını hiç karıştırmamak lazım.

2009-11-11T03:45:00.004+02:00

Bazen, her zaman dinlediğiniz şarkılar size normal halinden daha hızlı ya da yavaş gelir mi? Bana çok olur. Öyle zamanlarda dinlemeyip kendim mırıldanmayı tercih ediyorum. Gözümü kapatıp elime bir kalem alıyorum. Kağıt kendiliğinden geliyor. Çizmeye başlıyorum. Önce gözler, gözler hep en önce zaten. Sonra gülüş kesinlikle. Hemen gözlerin arkasından gelir. Çünkü gözlerin seni gördüğü an hemen aşağıda gülüş olsun istersin. Hepsi sana ait olsun diye küçük ayrıntılara girip olmayacak şeyler de eklersin çizdiklerine. Olmayan fakat olmasını istediğin şeyler...

Şarkının nakaratına geldiğinde de ellerini çizersin mutlaka. İstediğin yere koyarsın onları. Kontrol etmek güzeldir. Dün minibüste giderken mesela; şoförün direksiyonu uygun gördüğü şekilde kırmasıyla sağa sola savruldukça, kontrolü ele almanın insana nasıl bir güç nasıl bir özgüven verdiğini bir kez daha fark ettim. Sonra çizdiğim o resimler geldi aklıma, şarkıyı kapattım. Hemen arkamdaki cama gözlerimle çizdim yine gözleri, gülüşü ve elleri. Mırıldandığımı ise; kimse duymadı.

2009-11-03T08:16:00.004+02:00

Bana; bugün başka bir Gözen'in farkına vardım, dendiğinde ben de fark etmek istiyorum o an yansıttıklarımı. Gerçekten var olduğuna inanmak istiyorum. Gerçekten var olunduğuna. Gözümü kapatıp inanmak sadece...

Tekrar etmek istemiyorum iki saniye önce yaptığımı. Tekrar düşünmek istemiyorum aynı şeyi. Gözümü her kapatıp açtığımda, bir yeni "farkına varma" eklensin istiyorum var olanlara. Zira bozuk plakları kim sever ki?

2009-10-16T05:55:00.002+03:00

Benim küçükken çok sevdiğim bir oyuncağım varmış "Varmış" diyorum çünkü hatırlamıyorum. Onunla ilgili hatırladığım tek şey çöpe atıldıktan sonra yediğim azar. Ben kırmışım ve çöpe atılmış. Bir tren ve onun pistinden oluşan bu oyuncağın içinde benim de olduğum hikayesi beni hep etkilemiştir. Tıpkı bu yaşımda beni çok etkileyen olaylar gibi. Beni çok etkileyen olaylar olduğu konusuna neden mi bu yoldan geldim? Sanırım "saf" bir şekilde anlatmak istedim.

2009-10-08T19:10:00.002+03:00

"Yaşamında kesinlikle hata olduğunu bildiğin
ama aslında hata olduğunu bilmediğin şeyler vardır.
Çünkü gerçekten hata olup olmadığını öğrenmenin tek yolu hatayı yapmaktır ve geriye dönüp şöyle demek; "Evet. Bu bir hataydı."
Yani aslında, en büyük hata; hatayı yapmamak olurdu,
çünkü o zaman bütün hayatın boyunca bunun bir hata olup olmadığını bilmeden geçirirsin.
~
Bazen hata olduğunu bildiğin birşeyi bile,
her koşulda yapmak zorundasındır."

Şimdi bu satırları güzel bir şarkı eşliğinde tekrar hadi okuyalım hadi. Ne hissettireceği konusundaki merak değil tekrar okuma isteğimi coşturan, asla değil. Harfler arasında bile bir çok şey olduğunu düşünüyorum. Aslında her kelimeden sonra ölüp yeniden doğsak ve öğrendiğimiz ilk kelime o önümüze çıkan kelime olsa belki kaybettiği anlamları yakalayabilirdik. Yorulmazdık, kirlenmezdik, ya da bekletilmezdik bir şekilde.

Her gün bir cümle yazmalıyım sanırım elime. Her sabah uyandığımda bir cümle... Gün içerisinde iki kez okumalıyım onu yalnızca. Kalktığımda ve yatarken. Aradaki fark ne kadar büyükse o kadar "gün" olmuştur benim için o gün. Ne kadar az ise o kadar çok uyumuşumdur.

2009-09-30T04:55:00.001+03:00

Bir duyum hariç hepsi, içinde bulundukları durumdan ötürü üstlerine düşeni bir güzel yerine getiriyor. Yerine getiremeyen ise o kadar suçsuz ki...

2009-09-20T02:25:00.002+03:00

Bazen düşünüyorum da; bazen hiç düşünmüyorum. Gerçekten. Saçlarımın uçlarını çok severken diplerinden nefret ettiğimi fark ettiğim anda anladım bunu. Nasıl böyle bir mantıksızlık yapıyordum ki ben? Bunu sordum durdum kendime. Fakat aynen öyle yaptım. Onu sordum ve durdum sonra. İşte hatayı orada yaptım. Sorduktan sonra birisi bana "öyle dur" demiş gibi olduğum yerden kıpırdamadım. O kadar şüphesiz bir şekilde inanıyordum ki doğru olanın o yaptığım olduğuna...

Söyleyecek fazla da bir şey yok, işin tek sevdiğim yanı da bu. Ne açıklanması gereken bir yanlış anlaşılma var ortada, ne başı öne eğecek bir durum, ne de eller havada kutlanacak bir sebep... Üstünde düşünmeye bile gerek yok der bir büyüğüme sorsam, eminim. Büyük derken, yaşça değil. "Ben kesinlikle büyüğüm" diyebilen biri de olur. Onlar cidden her kelimelerinin doğruluğunu kanıtladıkları belgelerle gezerler çünkü. Bu belgeler de hiç susmadan, nefes almadan arka arkaya sıralayacakları diğer kelimeleridir.

Öldüm diyelim tam bu noktada... Öylece durduğum noktada benimle beraber olanlarla, hiç susmadan konuşanlar birbirlerine ne diyecekler sizce?

2009-09-15T05:30:00.002+03:00

Birlikte nehirler geçiyor olabiliriz. Sesin nereden geldiği konusunu düşündükçe bundan başka bir şey gelmiyor aklıma. Çünkü herkesin aklına da bu geliyor. Hem biliyorum, hem duyuyorum. Bazen sinir bozucu olabiliyor fakat. Çünkü zaten bildiğim şeyleri bana gösteriyorlar. Bir de sorular soruyorlar üstüne. Ne saçma!

Zaten ben "saçma" kelimesini kullanmayı çok seviyorum. Neden bana bunu iki kat fazla yaptırıyorlar ki?

Hep biliyordum aslında; herkes biraz sadisttir.

2009-09-04T06:21:00.002+03:00

İnsan kendi gördüğü rüyayı hatırlayıp şaşırır mı? Ama rüyanın içeriğine değil, rüyayı hatırladığına... Bu aralar, her zaman övündüğüm hafızamdan eser yok. Ne oldu ona hiç bilmiyorum. Eskisi gibi unutmak istediğim şeyi unutup, hatırlamak istediğim şeyleri de hatırlamak istiyorum. Kontrolü bende olsun istiyorum. Ama artık her zaman öyle değil.

Mesela

yaslandığım yer

hiç canımı acıtmıyordu,

bunu çok iyi hatırlıyorum.

Yaslandığımın bile farkında değildim hatta.

Doğrulardan biri diğerini dik açıyla kesiyordu ve bunun üzerine sadece gülümsendi. Güzel, hatta belki çok güzel olduğu düşünüldü.

Türkiye'nin Gülen Yüzleri

2009-08-08T14:30:00.004+03:00

Hediyemi aldım, eyo!
Teşekkürler Sony !

2009-07-25T04:49:00.002+03:00

Soyundum ve çırılçıplak kaldım işte. Ne istendiğini önemsemeden, görmeden, duymadan belki... Sonuç aynıyken neyi değiştirir ki ne şekilde olduğu? Ben; beni yine mi bulamadım? Peki.

Defalarca söylüyorum, çırılçıplağım. Çırılçıplağım, çırılçıplağım, çırılçıplak... Oysa siz bana tokalardan, şapkalardan, eldivenlerden, ayakkabılardan falan bahsediyorsunuz. Pencereleri kapatmaktan bahsederken ben, perdelerin desenlerini eleştiriyorsunuz.

2009-07-23T02:25:00.000+03:00

Gözlerimi kapar kapamaz başladı rüyam. Uzun soluklu bir rüyaydı benden aldığı zamanın aksine. Ben vardım, sen vardın, o vardı. O hep vardı zaten... Ellerine bütün sevdiğin şeyleri almış dans ediyordu seni öperek. O gülüyordu, konuşuyordu ve sonra yine gülüyordu. Nasıl da rüya içinde rüyaydı tüm bunlar... Yazıldığı kağıdı sarartabilecek kadar etkili, bir kaç kişi tarafından paylaşılabilecek kadar büyüktü.

Oturdum arkamdaki sandalyeye. O hala dans ediyordu. Yorgun değildim. Endişeli hiç değildim. Emindim çünkü her şeyden. Arada göz göze geliyorduk. Bir kaç kulaç atıyordum fakat yüzgeçlerim yoktu. Belki de hiç alışmamıştım suya... Beynimdeki boşluklarda nesneler ne kadar hızlı hareket ediyordu oysa... Su çok yavaştı, yapamazdım.

İzledim seni, onu, onları... Yanınıza gelmek çok uzun süreceğinden; sadece hayal ettim. Oradaydım ben, görmediniz.

Uyandım sonra. Asla dans edemeyeceğim bir şarkıyı açıp uyumuşum. Ne yapmam gerektiğini bilmenin güzel bir şey olduğunu düşünerek en sevdiğim kalemimi aldım masadan. Uyandıktan sonra okumak üzere bir not yazdım kendime:

"Dans edemediğin şarkıları kendin açıyorsun, yosun sevmediğin halde yüzgeçlerini de bırakıp suya giriyorsun."

2009-07-13T23:18:00.003+03:00

Şimdi oyuncak bir bebek... Hemen şimdi! Her yerine batıracak binlerce iğnem var her yerimden dökülen. Dökülmesinler. Hepsi yere saçılıyor. Hepsi yerde... Bile bile kimsenin olmadığını, göz göre göre... İşte bu yüzden oyuncak bebek... Oyuncak bir bebek... İğneyi vücuduna sapladığımda sesini çıkarmayacak bir bebek...

Kalemimin ucunu alıp yazdıklarımı sildiren bir enerji de olabilir aslında. Beni alıp benimle adamakıllı konuşacak bir ses hatta... Hoşgeldin derim ona, eminim. O kelimeyi uzun süredir kullanmıyorum çünkü.

Hoşgeldin diyemeden hoşça kal demek kadar kötü bir şey daha yok.

Fakat hoşgeldin demeden hoşça kal diyen biri olduğunu fark etmek belki yarışabilir bu durumla. Kim kazanır peki? Kimin umrunda?

Bir el kiralamak istiyorum bu aralar. Fazla bir görev yüklemeyeceğim. Şarkıyı geriye alacak, tekrar çalacak, istediğimde elimi tutacak, bir de arada yüzüme bir tane indirecek.

Sanırım bir insanın tek ihtiyacı olan şey bir "el". Üstelik de kendisinde iki tane varken... Ne utanç verici!

2009-07-03T04:06:00.001+03:00

Buyrunuz efendim, giriniz oy veriniz... Ben de adayım hatta duudan olaraktan, bana oy veriniz ahahahshsh

Türkiye'nin Gülen Yüzleri

Ege'm

2009-06-03T18:51:00.001+03:00

Nice yıllara tatlı kardeşim benim !
İyi ki doğdun, iyi ki varsın...

2009-05-05T04:15:00.000+03:00

Çok fena bir iştah açılmasıyla karşı karşıyayım.

2009-04-25T02:47:00.002+03:00

Alkol sen nasıl bir şeysin ki? O an sarhoş muydum yoksa anlamadım mı hiç bir şey? Ne sandalye vardı oysa, ne dans eden insanlar... Sıra vardı, bir kaç göz vardı belki bakan... O gözler hep bakıyorlar zaten. Anlatsan yüzde kaçını anlarlar?

Ya da bu senin umrunda olur mu?

Neyse, sarhoşum.

2009-04-23T15:45:00.007+03:00

Bir kız varmış. Yola çıkmış çok sıkıldığı bir anda. Ellerini ceplerine sokup gidene kadar şarkı söylemiş. Hatta gittikten sonra da şarkı söylemeye devam etmiş elleri ceplerde. Yudumlamış içkisini, tekrar şarkı söylemiş. Kendisini çiçek gibi hissetmiş orada hep. Filizliği, fidanlığı, yaprakları, renkleri ve kokusuyla, her şeyiyle bir çiçek gibi. Tüm bunlar olurken; kendisine güzel kokanlara güzel kokuyormuş kız. Elbette öyleymiş.

Sonra tekrar yola çıkmış elleriyle çantasını tutarak damağında lazanya tadıyla. Bir sonraki durakta görüşmek üzere hoşçakallaşmış gülümseyerek...

p.s: Ne demek, ben teşekkür ederim :)

2009-04-15T02:22:00.003+03:00

Kollarına ip bağlamışlardı. Yukarıdan oynatıyorlardı. Üstelik aşağıya hiç bakmadan yapıyorlardı bunu. Nereye gitmek istediği, nerede ne şekilde oturmak istediğini önemsemeden... Kollarına bağlanan ipler hep keserdi bileklerini. Aksi hareketlerinin hepsi ona kötü şekillerde geri dönüyordu. Sızmayalı çok olmuştu. Sızmak... "Her şey yerli yerinde dururken uçmak ne güzel olur" diye düşündükçe her şeyin yerini birileri tekrar hatırlatıyordu. Diğerleri hep hatırlatıyordu zaten. Gerek yalanlarını, gerek hatalarına rağmen beyazlaştırdıkları yüzlerini... Sonra suçluluklarına rağmen öfkelerini... Hep bağırıyorlardı kendi kelimelerini.

Rüzgarlar esti sonra. Ben hep ondan bahsettim kendime. Kollarına ip bağlanmış, başkaları tarafından hareket ettirilen o iki bacaklı, iki kollu ve saçlarının ne renk olduğunun önemi olmayan kişiyi anlattım rüyalarıma. "O'nu gösterin bana" dedim. Nereye gitmesi gerektiğine ben karar vermek istedim fakat izin vermediler. Rüzgarlar öyle sert esiyordu ki; gözlerimin önünü kapatan saçlarımdan başka bir şey göremedim.

İskeleler geçtim. Hepsi benimle geldi sanki. Ne zaman sağıma dönsem bir iskele vardı. Ne zaman korksam yapayalnızdım sonra. Ne zaman uyusam çırılçıplaktım. Ne zaman ölsem; adımı düşünüp dirildim.

Ne zaman o kızı düşünsem, ondan bahsetsem; önümde aynalar vardı.

Ben, Onlar, Do ve Tik Tak

2009-04-07T05:14:00.003+03:00

Sesleri duymuştum. Geldikleri yöne doğru koşmuş olabilirim. Günler geçmiş olabilir sonra her şarkının son notasıyla... Yelkovan sırf dönmeye söz verdiği için dönmüş olabilir. Bense ona verdiğim her sözü yerine getirmek için kan revan içinde kalmış olabilirim. Aslında bu kadar büyük değil zamana hapsolan ve kendilerinden yine zamanın kendisini kullanarak bahsettiren bu eylemler. Hiç büyük değiller.

Uyandım, etrafıma baktım dün yaptığım ve yarın yine yapacağım gibi. Her gün gibiydi. Kokumu benden alanlar hakkında düşünüyordum. Bilinçli ya da bilinçsiz... Kırmızısı varken, krem rengi olduğu için kullanılmayan çarşaftı onlar. Ya da ben onlar için öyleydim. Fakat, bir aralık olduğu kesindi.

Açtım gözlerimi, dans ettim. Yerine göre davrandım. Her dansımın adı "merhaba" idi. Fakat çalan müzikler selamlaşmayı bilmiyorlardı.

2009-03-15T20:54:00.002+02:00

Yeni kapıyı açmak için durduğumda fark ettim ki kendimde açmadığım daha onlarca kapı varmış. Hadi bakalım dedim ve başladım tek tek açmaya hepsini. Hepsinden ayrı bir özellik çıktı daha önce boyutları hakkında düşünmediğim.

Bu yeni odalardaki tutumum beni şaşırttı. Yuvarlak beyazlar üstünde gelen o başkalarının rüyaları'ndan canım çekse de, bu hiç ama hiç önemli değildi. Daha önemli bir şey varsa; o da bütün o basamakları çıkan bendim. Her şeyimle...

Şimdi; adımlar benim, göz yaşı benim, gülünce yanağımda çıkan gamze benim... Sinirlendiğimde titreyen ellerim, susunca dolan gözlerim, oturduğumda ağrıyan ayaklarım benim...

Ben asıl şimdi, ben'im.

2009-03-05T01:53:00.000+02:00

"Duvarlara yazdığım her cümle ağlıyor."

2009-02-25T01:30:00.003+02:00

Önümdeki kadehleri her öptüğüm an aslında seni öpüyorum ben. Her aldığım yudumu bir lafınla birlikte yutuyorum. Her yudum beni gözlerimin kapalı, bütün algılarımın açık olduğu o hale götürdükçe her kelimenle daha da hapsoluyorum. Nereye, nasıl, ne zaman hiç önemli değil. Bu kavramlarla yaşayacaksam yaşamak istediklerimi, yaşamayayım.

Önümdeki kadehler benimle şimdi. Onlara merhaba bile demedim. Diğerlerine de... Diğerleri... Beyaz, düğmeli, bazen gri, bazen siyah, bazen kolayca çıkarılıp atılan, bazen kirlenen... "Bak kirlenmiş" dediğim hatta. Bazen benim belki de. Başka bir kokuyla üstlerinde... Üç günümü, yüzlerce dakikamı, onlarca saatimi; etraflarını kaplayan koku ile alan diğerleri... Sınırlarım içerisine almaya iznim olmayan... Sınır çizgisinde, sınır tellerinde her yerimi kanatmama sebep olan...

Kadehler benim yanıma gelmişler hayalinle. Kapıyı açık bırakmışlar. "Üşüyeceksin, tedirgin olacaksın" dediler bana. Biliyorum, dedim. Buyrun, oturun...

Anlattım onlara seni. Öyle güzel şeyler anlattım ki; beni hiç bıkmadan dinlediler. Ellerimde hiç bir şey olmadığını, kanımı donduran anlarda hissettiklerimi, içimi, özümü, sözümü, yüzümü, yüzünü...

Şerefine...

2009-02-19T16:45:00.003+02:00

İşte kabuğum.
Aramızdaki bütün bağları kopardım,
Serdim önüme...
Ben,
Renk ayırt etmeyen...
Süre gelen,
Ben...
Kendime rağmen, ben.
Bitirdiğim her şeye
Yeni birer başlangıç yazan ben...
Bir hata olsaydım ya?
Beni doğurduklarına pişman olsaydı insanlar.
Çünkü;
Ben bir kişiden doğmadım korkarım...
Utandım, sıkıldım, koparıldım.
Sıraladım pişmanlıkları,
Oyalandım.

Durma içimdeki şarkı!
Seni anlamaya çalıştıkça daha heyecanlı,
Senin her notanı duymaya çalıştıkça daha inatçı,
Seni sevdikçe, daha!
Daha da...
çok
gözyaşı,

Neden?

2009-02-15T05:28:00.002+02:00

Evi toplarken lifimi, diş fırçamı ve sürekli kullandığım fincanı bilerek almadım yanıma. O kadar bendiler ki… O ben’i istemiyorum artık yanımda. Elinde olmadan yaptığı yanlışları da istemiyorum. Evden ayrılacağımı sanki bir haftadır biliyordum. Öyle bir toplanma haliydi yaşadığım… Hiç aklımda yokken daha, çerçevelerimi kaldırmaya başladım. Sonra elbiselerimi valizlere yerleştirdim. Belki yıllarca aramadığım insanları arayıp seslerini duymak istedim. Nasıl olduklarını sordum ve kendimi anlattım. Kendimi kendime de anlattım defterlerce. Benden oraya bir şeyler kalsın istedim ve en can alıcı sayfaları bıraktım. Özür bile diledim o beyaz sayfaların üstüne. Neden bilmiyorum. Pasta yapıp dağıttım. O’nun fotoğrafını yırttım. Her parçasıyla ayrı ayrı seviştim ve işim bitince sırtımı dönüp uyudum. Sabahsa kahvaltıda içtiğim çayın posasıyla beraber çöpe attım. Hiçbir şey kalmamıştı artık arkamda. Dün böyleydi. Bugün şehirden ayrılışımın birinci gün dönümü, iyi ki öldüm mü? yoksa iyi ki var mıydım?

Ben öldüm. Ölmeden bir hafta öncesini yaşadım fakat bugün. Yine sabah kalktım, üstümü değiştirmeden dışarı çıktım. Yanımda kalem ve kağıt vardı. Nereye gitmek istediklerini sordum, beklediğim cevabı verdiler. Bunu birbirimizi çok iyi anlamamıza verip ilk sokaktan denize yöneldim. Her zaman kalabalığından şikayet ettiğim yol bana öldürücü bir şekilde tenha geldi. Her köşesini ezbere bildiğim kaldırımlar yabancı geldi. Uçsuz bucaksız mavinin kokusunu duyduğum an durdum. Müziğim, hayallerim, üzüntülerim, deniz, bank ve ben yalnızdık işte. Oturur oturmaz aklıma o geldi. Önümdeki denize bakıp o’nu irdelediğim kadar kendimi irdelemeliydim. Bir kelime, sonra onun ardından cümleler ve onun ardından gözyaşı… Neye devam etmeliydim? Ben ne zaman kaybıydım ne de boş zaman meşgalesi. Sağımda solumda ne varsa yazdım kağıda. Noktayı koyar koymaz kalktım, evime döndüm. Bunların hepsi bir saat sürdü. Fakat kapıdan girdiğimde ayakkabılarımı bile çıkarmadan buzdolabına koşmama sebep olan eylem yirmi üç saatlikti… Sabahları bir yeşil elma ye demişti yaşlı bir amca, öyle yaşlı ki ölmeyi unutmuş gibi.

Ölümümün üstünden tam dört gün geçti. Öldüğümden beri hiç bu kadar hissetmemiştim bir şeylerin geride kaldığını. Başka bir hayatın merkezindeyim şu an. Ölmeden önce yaptığım gibi… Hayatın merkezinde olduğumu zannedişimden yakınırdı annem. Anne, hala öyleyim. Ardımda kalanlara zamanında verdiğim değer benimle birlikte kaybolup gitti. Biliyorum böyle değil, böyle söylememem lazım ama öyle olduğuna inanıyorum. Buradakilere de hep öyle anlattım. Daha bugün oyunların bensiz anlamsız olduğunu söyledim inanacak gibi olanlara. Bana “O hayatın azizliği.” cevabını verebilecek olanlara “Neden bütün istediklerim benim değil?” diye sordum. Bütün yorumlar ve cevaplar istediğim gibi olduğunda ise benim için yatma vakti geldi. Her uykumdan önce yaptığım gibi aynaya bakıp kendimle konuştum içimden. Kendimi kandırışlarımı beğenip beğenmediğimi sordum kendime. Ben, bana cevap bile vermedi. Sessiz kaldı karşımda. Tepkilerin en büyüğüydü yaptığı. Ben de bir şey demedim diyecek bir şeyim olmadığı için. Dişlerimi gıcırdattım önce, kavramadı ne kadar kızgın olduğumu... Gülümsedim ben de, anlamasın istedim bundan böyle.

Yine Didom'un ödevi üzerine, verdiği 3 cümleye uyacak şekilde yazıldı...

2009-02-14T16:44:00.004+02:00

Böyle güzel bir günde hiç yapmadığım bir şey yapmak istiyorum. Bir tatlı tarifi verirmiş gibi yapacağım. Sevgilinize sürpriz yapabilirsiniz mesela. Ya da yapmayın, kendiniz yiyin. Komşunun sizde kalan tabağını geri götürmek için iyi bir çözüm de olabilir.

Malzemeler:

Yufka
Tahin
Toz Şeker
Tava
Ocak

Yufkayı açın, ikiye bölün. Tahini sürün. Üstüne toz şeker serpin, ince bir şekilde katlayın ve tavada pişirin.

Afiyet olsun.

Kurgu

2009-02-10T01:02:00.005+02:00

Üstüme üstüme geliyorlar girdiğim her mağarada. Çığlıklarımı ilginç bir şekilde sadece kendim duyabiliyorum. Kimseyi korkutamıyorum ya da vazgeçiremiyorum. Onların hepsi beyaz giyinmişler. Belki bir zaferi kutluyorlar, belki de zafer kazanacaklarından eminler. Bense sadece adımlarımın kısalığını görebiliyorum. Dallara tutunmaktan ellerimin derisinin kalktığını fark edebiliyorum. Bir adım yok. Bir türüm de yok. Birçok şeye benziyorum. Hızlıyım, bencilim, çoğu zaman vahşiyim. Bir şeyi istiyorum. Almak için yeterli güce sahip olup olmadığımı bilmeden kendimi meydana atıyorum. Merak ediyorum istediğim şeyin dünyasını. Fakat ne kendi özelliklerimi tam anlamıyla biliyorum ne de karşımdakilerin özelliklerini… Bu yüzden hep yeniliyorum. Her yenilginin ardından, ölmememi sağlayan şeylere hiçbir şey söylemeden uzaklaşıyorum olay yerinden. Hırçınım ve nankörüm tıpkı kediler gibi. Onlar gibi meraklıyım, hırslıyım, zorum, rahatıma düşkünüm ve bu yüzden ya yenilgiler görüyorum sürekli ya da elimdekiyle yetinmek zorunda kalıyorum. Kedilerin birçok özelliğini taşıdığım için korkmaktayım her meraklanışımda.

Az önce, kendi isteğimle girdiğim bir mağaradan dışarı attım kendimi. Fırlattım adeta. Yuvarlandım ağzımı burnumu dağıtana kadar. Evet, ağzımı burnumu dağıtana kadar… Çünkü bundan anlayan bir yaratığım ben. Düştüğüm yerde birileri vardı. İlk önce gözlerimi tam açamadım. Hissettiğim sıcaklık bana güvende olduğumu söyledi, kıpırdamadım. Acıyan yerlerimi aklımdan geçirdiğim an onlar oralara dokunuyorlardı. Ben mi çok mu belli ediyordum, onlar mı bu işte ustalardı anlayamadım. Üstüne fazla düşünmenin anlamsız olduğu kanısına vardım ve tam doğrulacaktım ki; O’nu gördüm. Kendimi tekrar bıraktım ve gövdemin orta yerinden vücudumun diğer köşelerine doğru bir sıcaklık yayıldı. Birçok kolum vardı. Karada yaşayan bir ahtapottum ben. Doğarken ne olmayı istediğim sorulmuştu ve ben ahtapot olmayı seçmiştim. Aynı anda birden fazla şeye dokunmayı isteyebileceğimi düşünmüştüm, haklı da çıktım. O’ndan bahsediyordum… Öylece bana bakıyor işte. Yaralarıma tanımlayamadığım bir yüz ifadesiyle, gözlerime ise onu yaratan benmişim gibi bakıyor. Tüm zevzekliğim üzerimdeyken nasıl oluyor da bana böylesine hayran bakabiliyor?

Ben kollarımı seven bir yaratığım. Kollarım olmasaydı onu nasıl sarıp sarmalayabilirdim? Kimden mi bahsediyorum? İlk gördüğüm an bütün kanımın çekilmesine sebep olandan elbette. Her gün ona ayrı bir kolumu anlatıyorum. Birinden bahsederken, diğer kollarımı gizliyorum arkama. Beni dikkatle dinliyor. Dediklerimin hiçbirini anlamıyor, ayrı dilleri konuşuyoruz. Ona, artık sulara dönmek istemediğimi, sularla sürüklenip gitmekten yorulduğumu anlatıyorum. Bana hep aynı bakışıyla bakıyor ve ben de ona hep aynı hikayeleri anlatıyorum. Değiştirirsem gider diye korkuyorum. Kollarımdan bahsedecek, aynı hikayeleri her gün başka bir heyecanla anlatacak kimsem kalmaz diye aklım çıkıyor. Onu çok seviyorum. Onun nasıl sevilmesi gerektiğini bile bilmeden daha her şeyimi ona vermek isteyecek kadar seviyorum. Bütün hatalarımı verebilirim mesela O’na. Bütün cevapsız sorularım, kıskançlıklarım, yaralarım… Başka bir şeyim yok, olsa onları da verirdim. Ama anlayın, O benim her şeyim. Yalnızca onun için vazgeçebilirim kahvaltımdaki yeşil zeytinlerimden.

Didom'un ödevi üzerine, verdiği 3 cümleye uyacak şekilde yazıldı...

2009-02-06T00:37:00.001+02:00

"Aşk ve acı birbirine benzer. Varken; ne acıya ne de aşka alışamazsın. Tam alıştığını hissettiğin anda da ikisi birden yok olur."

2009-02-03T18:00:00.003+02:00

Kelimelerin canı yok.
Bitmeden cümleler,
ölmüşler.
Neyi nasıl anlatacağını bilmeyen bir deli gibiyim.

Y ve Z

2009-02-01T05:24:00.002+02:00

Bir gün geliyor, anlaşıyoruz bir şekilde ve geçip gidiyor sonra. Her gün aynı kahve/beyazla başlıyor ve bitiyor. Yasakladığım şarkıların hepsi birer birer hatırlanıyor. Biliyorum, bu haller yapışkan azıcık. Bulaştığı zaman çıkarmak için sökmek gerekiyor. Yapamıyorsun, acıyor.

Gündüz, gece, gündüz, gece, gündüz, gece...

Uyuyorsun bir akşamüstü. Hayaller kurduktan sonra usulca geçiyorsun yönetmeni bir tek sen olan o filmlerin dünyasına. Kapı çalıyor, açıyorsun. Gördüğün manzara ıslak, masum, kelimesiz... Bunu düşünsen de bitiyorsun, görsen de...

Fark etmiyor.

16:37

2009-01-19T17:25:00.003+02:00

Kendi kendime konuştum dün
kendi kendime konuştum bugün
dünün bugünden önce bahsedilmesi ne kadar ironikse;
o kadar ironiğim hareketlerimde...
Gözlerimden akarken gözlerinde bulduklarım,
bulamadıklarım içinde boğulmaktayım.
Verilmemiş kararları bir bir yaşıyorum.
Özenliyim,
düzenliyim.
Hiç bir duyguyu es geçmiyorum.
Sen durduğun yerde huzurlu
belki de kuşkulu...
Mutsuzsan da söylemeni isterdim.
Bilmek isterdim en derin, en güzel uykunu ve
Bunun sende ne anlama geldiğini.
Her şeyden önemlisi;
Sendeki açıklamaların bendeki imgelerinin sende uyandırdıklarını...
Sayıkladıklarını...

İçimden bunca çok şey gelirken
Dışa yansıttıklarımın düşük rakımı hakkında sormadıklarını...

2009-01-16T14:48:00.000+02:00

Sayfalarca gözlerinden bahsetmek istiyorum...

2009-01-03T08:38:00.002+02:00

İyice üşürsem; belki donup kırılırdım. Kırılınca kolayca çıkardı sakladıklarım... Denize dökülürdü belki sonra, bir kaç balığı doyururdu. Bir baltaya sap olamadan, güzel bir yemek olurdum...

2008-12-31T06:33:00.006+02:00

Her sene yaptığım gibi kendime bir yeni yıl yazısı yazmak için açtığım bu sayfaya bakarken şu an, o kadar çok şey düşünüyorum ki ayı anda. Beynim bu duruma alışık. Her zaman, bir şeylerden vazgeçmek zorunda. Beynim bir çok eylem için bir zorundalık halinde zaten. Anlatmak istediklerim bu değil.

Bugün otobüsteyken, insanların gerçekten sadece bir yaşamları olduğunu düşündüm ve oturması için yerimi verdiğim dedeye baktım uzun uzun. Kulağımda bağırarak güzel şeyler söyleyen o adamın sesi uzaklaştı düşündükçe ve yine düşündükçe ben uzaklaştım insanlardan. Düğmeye basmamı isteyen kadının gözleriyle aramdaki mesafe bir metreden azken, bir kilometreden fazlaydı, buna eminim.

"İnsanlarla arandaki mesafenin sorumlusu sen olabilir misin acaba?"

Bunu düşünmediğimi söyleyemem. Fakat, bundan ne memnunum ne şikayetçiyim. İnsanlar gibi ben de ne istediğimi bilemiyor olabilirim.

Her şey parça parça yaşıyor sanki. Umutlarım, hayal etme sürecim, gerçekleşmesi/gerçekleşmemesi, hayal kırıklığı... Bu hep böyle devam edip gidiyor. Fakat her hayal farklı bir dünya. Nasıl ki her insan ayrı bir dünya ise gözümde... Her insan, ayrı bir galaksi hatta, sonra o galaksilerin ayrı dünyalarını temsil eden hayalleri...

"Gözen, yazını insanların ne olduklarını bile bilmediğin hayalleriyle neden dolduruyorsun?"

Biri söylemedi. Kendim sordum. Bazen aynen bu şekilde, kendi söylediklerimi de yazıyorum ki gözümün önüne; kendime cevap vermek zorunda hissedeyim. Çünkü çoğu zaman kendi sorularımı es geçiyorum. Buna alıştım ya da alıştırıldım.

Bu aralar bir de ellerim falan titriyor. Onlara bakınca titriyorlar ama. Kaldırıyorum elimi, bakıyorum, titriyorlar. Evet, kendimden korkuyorum. Sonra, dedenin gözleri... Kendinden korkmak için çok kısa hayat, biliyorum. Aklım aynı bir çay kaşığı pirinç gibi. Göründüğünden çok daha fazla şey barındırıyor ve bu beni her defasında şaşırtıyor. Yoruluyorum, şaşırıyorum, yoruluyorum ve yine şaşırıyorum. Günler böyle geçiyor. Filmleri böyle izleyip müzikleri böyle dinliyorum. Evimden okula bu düşünceler eşliğinde gidiyorum. Birisini dinlerken gözlerimden bunlar okunuyor belki, bilmiyorum. Eğer öyle ise; özür dilerim. Bu çok kötü bir şey. Uyumadan önce bunlar... Dolayısıyla ardından rüyalarımda tekrar ediyorum. Hatta doğum günleri, bayramlar, biradan ya da rakıdan ilk yudumum... Sonra yılbaşları...

Herkesin yeni yılını kutlarım.

2008-12-26T04:11:00.000+02:00

"Neye başlarsan başla, elinde daha da azı kalıyor."

2008-12-23T21:33:00.000+02:00

"Can somebody tell me now who is this terrorist
Those girls that smile kindly then rip your life to pieces?
Can somebody tell me now am I alone with this?
This little pill in my hand and with this secret kiss
Am I alone in this..."

2008-12-20T21:21:00.003+02:00

Soluk soluğa kalmış bir hayatın eli,
kolu,
bacağıyım.
Kendime rağmen seçtiğim yollarla
asgari müşterek geçiniyoruz.
"Mecburdum" deyip arkamı dönmek ne kadar doğru bilmiyorum

Zaten ben rüyalarımı bile hatırlamıyorum.
Merak edilmiyorum.
Ya gerçek değilse uyuduğum?
O yüzden mi her gün yorgun uyanıyorum?

Kahve Mavi

2008-11-26T02:18:00.000+02:00

Saçlarım bulutlara değerken bir yandan toprağı kokluyorum. İkisinin ayrı ayrı cazibesi var zihnimde. Her türlü pislikten arınmak istercesine sürüyorum ellerimi ve yüzümü toprağa. Görmeyen kalmasın diye daha da yükseliyorum buluttan buluta çarptıkça. Nedir bu telaşım ya da amacım ne hiç bilmiyorum. Ben zaten kararsız yaşıyorum. Benden alınan her şeyi geri toplamak istiyorum. O kadar uzak ki bazı şeyler; kısayım, yorgunum, güçsüzüm, suçluyum, fazla gururluyum. Bana bakıldığında "deli" deseler keşke diye düşünüyorum bazen. En azından yaptıklarıma bir neden bulabilirler o zaman. Ama bunun yerine, soru işaretleri dolu yüzler görüyorum etrafımda. Çılgın gibi dönüyor dünya, ben de bazen ona ayak uyduruyorum. Acaba prangalar benlik değil mi pek sevgili yuvarlak? Her yeri sen zannediyorum. Her yerini, sana uyarlanmış zannediyorum. Beni uyutan ve uyutmayan sebeplerini diziyorum önüne ve hükmetmeni istiyorum onlara. Zira, hükmedilmekten yoruldum. Göründüğüm gibi değilim, olmak istediğim gibi de değilim. Sadece yollarım çok uzun.

Saatler boyunca yatağımın yanındaki duvarın tümsekleri ve çukurları ile oyalanmak vakit kaybı değil diye düşünüyorum. Yorgunum ve yorganım bile ağır geliyor. Yorganım siyah ve ağır, evet. Bense inadına açık renk giyiniyorum yatarken. Zihnim çıplak yatıyorum hep, üşüyüp donsun anılarım. İyi halleriye kalsınlar, öyle ölsünler mesela. Hatırlamak istediğim noktalarında donsunlar ya da ben artık hatırlamayayım hiç bir şey. Düşüncelerime ateşle yaklaşıp eritmeyeyim hiç birini. Sağ tarafımdaki çerçevede kol kola durmuş gülümseyen çift benim ailem, sevgili yuvarlak... Başım ağrıyarak bakıyorum gözlerine, gülerek bakıyorlar bana. Kafamın üstünde duran da benim.

Benim...
Benim hayatım...

Hayatımı nelerle doldurmalıyım sence? Yerde mi kalmalıyım, gökyüzünde mi? Ağlarken birine mi sarılmalıyım kendime mi?

2008-11-18T19:55:00.001+02:00

"If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise
they'll kill you."

Oscar Wilde

2008-11-06T14:27:00.001+02:00

... Come, you spirits
That tend on mortal thoughts, unsex me here
and fill me from the crown to the toe top-full
of direst cruelty. Make thick my blood;
Stop up the access and passage to remorse,
That no compunctious visitings of nature
Shake my fell purpose, nor keep peace between
The effect and it. Come to my woman's breasts
And take my milk for gall, you murdering ministers,
Whereever, in your sightless substances.

2008-10-24T00:15:00.000+03:00

Dünyadan istediğim her şeyi alamadığım o noktaya geldiğim günü anımsıyorum. Belki de bana bir şeyler hatırlatmaya çalıştı ama ben anlamadım. Bütün oyunlardan uzaktım. Kendimle oynuyordum. Kendimi yenip mutlu oluyordum. Yendiğim ne anlık isteklerimdi fakat, ne de kötü huylarımdı. Onlara karşı çok zayıftım. Fark atıyorlardı bana her maçta, aldırmıyordum. Kapının dışındaki oyunlarla kendi oyunlarımı kıyasladığım zaman görüyordum ki, kuralsız olmuyormuş aslında. Kuralları koyup hemen ardından yıkmak ise büsbütün saçmalamakmış. En sonunda anlıyordum ki, ben oyun falan oynamıyordum. Yalnızca saçmalıyordum.

Şimdi dünya sanki kırmızı. Tehlikeyi de andırabilir, aşkı da… Kanı da andırabilir, salçası fazla gelmiş bir makarnayı da… Günler uzun dediğimde eylemlerim amaçsız oluyor. Göz açıp kapatıncaya kadar geçen yirmi dört saat içerisinde ise; en önemli adımlarımı atmama ramak kalmış oluyor hep. Ben her zaman kendime diyorum zaten; ya çok erken uyanıyorsun, ya da çok geç kalıyorsun. Ortasını bulamıyorsun, sonra insanlar çok kenarda zannediyorsun. Oysa, düşük banketlerde dolanıyorsun.

Ben; saatler, dakikalar ve hatta saniyeler akarken kendisi için yaşadığını iddia eden ben, kitaplığımda duran kitaplarla birisi tarafından barıştırılmayı bekliyorum. Akabinde utanıyorum, gözlerime bakamıyorum aynada.

2008-09-28T00:55:00.000+03:00

Çok fazla hayat var çevrede. Bunun her saat tekrar farkına varmak inanılmaz yorucu bir şey. Her insanın ayrı bir hayatı, her insanın ayrı onlarca arkadaşı ve onların da apayrı hayatları var.

Çok fazla hata var. Çok fazla doğru sonra... Çok fazla aşk var.

Çok fazla kelimem var aslında, sakınıyor muyum neyim?

Si

2008-09-25T22:50:00.000+03:00

Penceresi ya da kapısı açık bütün evlerin içine bakıyorum. Bunu yapmaktan kendimi alamıyorum. Derken bayram da yaklaşıyor.

Ayrıca; tell me why it's always the same ?

Birden Fazla

2008-09-08T05:31:00.000+03:00

Bende ne yansımanızı görürsünüz adam gibi, ne de ihtiyacınız olan ışıkları yansıtırım size... Parça parça yaşayıp gidiyorum. Kendi etrafımda dönüyorum, bin bir çeşit hayat seriyorum baktığım her köşeye. Her köşe farklı bir yanımı görüyor. Gözlerimden, ellerimden ve hatta bacaklarımdan aşağı doğru süzülen o rengarenk şeyler -ne olduklarını ben de bilmiyorum- benim olmayabilirler.

Dönüyorum, her yöne bakıyorum. Her yöne bir gözümü kırpıyorum. Çok fazlalar çünkü. Ama şundan korkuyorum: Ya bir gün bütün bu gözlerimi toplayıp da adam etmeye çalıştığımda bir iki göz göremezsem?

Çekirdek

2008-08-26T03:52:00.002+03:00

Şimdi çıktım yeni bir filmden. Ne ben o filmde oynamış biriyim ne de içinden çıktığım salon o filmin galasına ev sahipliği yaptı. İşte bu yüzden, filmin nasıl başladığını, nasıl geliştiğini ve nasıl bittiğini, bekleneni karşılayıp karşılamadığını soran insanlar yok çevremde. Zaten sorsalar da cevaplayabilir miyim bilmiyorum. Şu an düşündüğüm tek şey korkarım ki; çok fazla karpuz yediğim. Ne yapabilirim? Düşünemiyorken başka şeyleri, düşünmeye zorlarsam sonuç feci oluyor. Bunu gerçekten istemezsiniz. Siz, evet. İstemezsiniz. Belki bencil bir koçum, belki bunu kabul da ediyorum ama hala bazen etrafımdakileri de düşünebiliyorum. Mesela, annemle kardeşim uyanmasın diye kulaklıkla dinliyorum şu an müziğimi. Ne mi dinliyorum?

Yumeji's Theme - In The Mood For Love (Hemen yukardaki "mp3 çalar" dan dinleyebilirsiniz)

Neyse, her şeyi boşverelim. "Birazcık yalnızlık"a 1 gün kaldı. Çarşamba günü öğle saatlerinden itibaren; aynı şehirde benimle küs bir babam olduğunu kendime (zorla da olsa) unutturarak, ta-ma-men yalnız olduğumu düşüneceğim. Saçma ve komik mi? Acizlik mi? Basit mi? Ne basit değil ki?

Düşünsene; hayat bile yemek gibi. Az yesen doymazsın, fazla yersen de zarar.

2008-08-23T20:14:00.000+03:00

Bir başka yerdeymiş gibi hissetmek için aynı şarkıyı saatlerce dinleyerek günler geçirdiği de oluyor insanın...

2008-08-22T04:04:00.000+03:00

Ev tarhana kokuyor. Gerçekten de başka bir şehirde değilim. Başka bir yatakta ya da ilk defa yürüdüğüm bir sokakta değilim. Evdeyim. Giysilerimi koyabileceğim bir dolap var. Valizim uykuda bir sonraki yolculuğuma kadar.

Kendimi özlemişim. Kendi kendine kapris yapan ben'i, nefes alıp verişinin en ufak bir düzensizliğinden bile evham edinen/edinebilen ben'i, yalnızken; saçlarını özensiz bir şekilde toplamaya bayılan ben'i çok özlemişim. Fakat o da ne? Ben çok değişmişim. Hatta değerlerimle birlikte değişmişim sanırım.

İnsanlar, uzun uzun trenler gibi tıpkı. Hayatıma giriyorlar ve çıkmak bilmiyorlar. Bunu ben yapıyorum, biliyorum. Her insanın bir vagonuna mutlaka kanımdan bir damla bırakıyorum. "Umarım çıkmaz bu leke, kalır..." diyorum ama ne sesimi duyuyorlar, ne kanımı görüyorlar. İnsanlar çok kör anne. Ya da benim her davranışım boş, yersiz. Kendi dilimi kullandığıma, çevremdekilerle aynı dili konuştuğuma eminim oysa. Anlamıyorlar. Depresyona girmiş liseli bir genç gibiyim. Tek derdim aşklarım sanırım. İnsanlarda böyle izlenimler bıraktığımdan şüpheliyim. Bana çevirdikleri aynada görünen bu, ne acı. Bunda da hatalı benim.

Ben hem kendime, hem çevreme karşı hatalı bir insanım. Hayır, bu durumda telefonlarımın susmaması gerekir diye biliyorum. Yanlış mı biliyorum?

2008-08-09T01:55:00.001+03:00

Nasıl oluyor da her şeyde ben hatalı oluyorum?

Ney

2008-08-04T02:37:00.000+03:00

Zaten beni bırakın bir yerlerde. Atın bir köşeye, oradaki zemine karışıp gideyim. Ne işe yarıyorum ki hiç bir şeye karışmamış bu halimle? Kendime gereken şeyleri yapıyor muyum da hala bir dikiş tutturma çabası içerisindeyim? Her gün; beni oluşturan ya da beni oluşturduğunu zannettiğim parçalarımdan biriyle vedalaşıyorum. Sonra "bak zaten hiç senin değilmiş" desem de engel olamıyorum başımın ağrısına, ağırlığına.

Hiç bir şeyi düşünmeden, sadece o anı yaşayarak uykuya dalmayalı çok oldu. Beynimde dolanıp duran siyah bulutların birinden diğerine atlayıp durmaktan yoruldum. Çok yoruldum. "Hah, bir bu eksikti" demediğim günüm yok sanırım.

"gözen ne demek?"

Bunu hiç düşünmedim. Cevabını ben de bilmiyorum. Belki de o yüzden bu sayfanın adı böyle.

Tekrarlamak istemiyorum ama elimde değil. Çok yoruldum. Çok, çok...
Annem değişmese keşke bir de. Bundan çok korkuyorum. "Keyfi davranma Gözen" diyecek diye sarılmaya korkuyorum.

Anneme sarılamıyorum bile ben, ne söyleyebilirim ki daha başka?
Ne söylenebilir ki?

Anlayan?

2008-08-01T05:48:00.001+03:00

Önünde düştüğüm kapıdan çıktıktan sonra her şey normalmiş gibi sanki. Öyle bir gülüyorum ya da öyle bir yürüyorum ki; bakınca her şey normal zannediyor insanlar. Rol yapmıyorum, asla. Gerçekten gülüyorum güldüğüm zaman. Aslında rol yapsam da kime ne ki?

Önünde düştüğüm kapıdan çıktıktan sonra her şey uzak ve her şey yakın. Ben böyle çelişki görmedim. Aynı anda öyle büyük bir sinir ve öyle büyük bir huzur doluyorum ki; bakınca deli sanıyor insanlar. Rol yapmıyorum, asla. Gerçekten deliyim sanırım. Zaten, rol yapsam kim anlar ki? Gülüyoruz, eğleniyoruz. Bayram yapıyoruz yaşadığımız her günü.

00:30

2008-07-30T03:56:00.000+03:00

Daha ne kadar zaman geçmesi gerekiyor benim cevabıyla hareket edebileceğim sorulardan kurtulmam için? Bunu gerçekten merak ediyorum.

Mantıklı bir sebep göstermiyorsun.
Burası, orası ya da o şehir...
Ne fark eder?

Siyahsız ve Simsiyah

2008-07-23T17:48:00.002+03:00

Orada, çimlerin üstünde öylece oturuyordun. Temiz mavi gömleğin, temiz krem pantolonun. Ayakkabıların ve çorapların bile ne kadar temizdi. O sana ne kadar özensiz ve acımasız davransa da sen özenle hazırlanmıştın hayata. Yüzüne güneş geliyordu, yüzüne ve saçlarına. Saçların vardı inan, ben gördüm. Güneşte parlıyorlardı. Başına güneşin geçmesi umrunda bile değildi. Elini yüzüne kapatırken utanıyor muydun yoksa düşünüyor muydun yalnızca sana olanları ve olacakları? Onca dosya, poşet, kutu yanında... Yapacak hiç bir şeyin kalmadığı o noktaya geldin mi bilmiyorum, ama konuşmaya öyle ihtiyacın vardı ki... Emindim buna.

Sen yüzünü kapattıkça kendimden bir parça atmak istedim yere. Sen boşluğa daldıkça çırılçıplak kalmak istedim. İnsanlar için anlamlı(!) olan şeyler ne kadar da anlamsızdı senin için... Gülmek ne kadar uzaktı ve konuşmak... Ne kadar zordu kim bilir...

Eve dönemeyişim vardı elimde, bir de gözümün önünde siyahsız fakat simsiyah yüzün. Öyle çok sarılmak istedim ki sana... Başını ovmak ya da bütün isteklerini yerine getirmek... Adımı bile söylemeden sana bütün vaktimi paylaşmak...

Sana hayatını vermek istedim. İçinden yemyeşil çimlere akıp giden o hayatını...

Today's

2008-07-21T04:02:00.003+03:00

Yeni yüzler iyi geliyorlar. Saat 04:03 olmuş. Ne olduğunu bilmediğim bir şarkı çalıyor. Ne çalarsa çalsın aklıma hep aynı şey geliyor. "Yine yedin yedin, yatıyorsun Gözen."

Ahh.

2008-07-13T01:52:00.000+03:00

Bu saat çok sinirlerimi bozmaya başladı. Ne ara gecenin 2'si oldu? Ayrıca; Ankara'da çok kolay karşıdan karşıya geçiliyor.

Sounds of Silence

2008-07-04T15:15:00.000+03:00

Hangi kelimem gitmesi gereken yere gidiyor? Bilmiyorum. Sormuyorum da. Ben yeterince meraklı yaşadım. Çok soru sordum, çok cevap duydum. Çok şey kazanmadım. Önemli olanın; merakımı kendi kendime gidermek olduğunu öğrendim. Neyi merak ediyorsam yapıyorum şimdi. Neyi yakıştırıyorsam onu giyiyorum üstüme. Başkalarının fikirleri olmadan yaşayamayan ben çoktan öldü. Üstelik kendi yastığıyla boğuldu. Yine kendisi tarafından. "Hayat zor." dedi ve verdi son nefesini. Kimse görmedi. Kimse duymadı. Zaten bağırmadı da. Sessiz ve hızlı bir şekilde gitti bu dünyadan. Yerine gelecek olanı, ölmeden önce doğurmuştu. Bir yerlerden ayrılırken kendisine ait bir şeyler bırakmayı ve giderken de oraya ait bir şeyler götürmeyi severdi. Bir çok şey götürdü yine ve bir çok şeyi arkasında bıraktı.

Donmuş tecrübelerinin, yeni kaplara uymayacağını hesap edemedi fakat. Eriyip gitti hepsi.

16

2008-06-18T16:22:00.001+03:00

Kafama naylon geçirmiş gibiyim. Hiç bir yönü net göremiyorum. Bu manzara beni derinden etkilerken yapabildiğim tek şey zihnimi daha da bulandırmak. Kendime eksi yönünü yaklaştırmam gereken nesnelerin artı yönlerini tutup çekiyorum.

Dünyada imkansız ne varsa hepsi benim ilgi alanımda. Kendi kendime oyunlar oynamaktan bıkmadım. Bir çırpıda hazırladığım planlarımın içine gün geçtikçe daha da batıyorum ve sonra öyle bir noktaya varıyorum ki; elimi uzatsam da notların arasındaki "1" numaralı kağıda yetişemiyorum. Onu ne yok edebiliyorum, ne değiştirebiliyorum. Okey taşlarından, yamuk bir şekilde inşa edilmiş gökdelen gibi oluyorum en sonunda. Ne ayakta kalsam bir işe yarıyorum ne yıkılsam... Üstelik yıkılırken çıkardığım o yersiz gürültü de cabası...

2008-06-18T01:25:00.000+03:00

"Gerçeklerin arkasında, çelişkiler var sonunda"

2008-06-10T03:48:00.000+03:00

Bu da ne böyle?

2008-06-04T10:04:00.000+03:00

10 Nisan 2008

Müzikteki iniş çıkışlar gibi her şey şimdi. Sesim en çok çıkışların olduğu kısma uyuyor. İnişlerde ise boğulacak gibi oluyorum, nefesim yetmiyor. Duyduğum her tezin anti tezini üretme isteğim nereden geliyor, bilmiyorum. Her gün aynı giysiyi giymek istediğimi farketmeye başladım. İçinde üçten fazla renk olan her şey bana fazla geliyor. Kendimi küçük küçük parçalara yeterince ayıramadığım için; bir bütünün parçalarından anlayamadığım kısmın sayısı arttıkça daha da rahatsız oluyorum.

Nesnel

2008-05-21T02:44:00.000+03:00

Zaten gerçek olmayan bir yaşamdan çıkıp herkesin gerçek olduğunu zannettiği bir dört duvara gitti. Başta her şey iyi gidiyordu. En sevdiği şarkıyı mırıldanırken gökyüzüne bakmaya bayılıyordu. Bir kaç dakika sonra başlayacak olan zorunlu yorum yapma eyleminden alınması gereken zevki bir tek o alıyordu. Bir tek o gözlerinin içi gülerek cevap veriyordu. Verilen asık suratlı doğru cevapların ömürleri öyle kısaydı ki kendi cevaplarının yanında...

Her şeyin bir molası olmalıydı. Tabii ki yorumların da. En sevdiği şarkının sözlerini de alıp oradan uzaklaştı. Elleri ceplerinde ağır ağır giderken kimse nereye gittiğini sormadı. O da söylemedi. Belki de söyledi ama kimse anlamadı. Bakmakla görmek arasındaki farktan bahseden o pembe ağızların hepsini birer çuval gibi büzmek istedi o an.

Bakmakla görmek arasındaki fark...

O farkı, yaşamak ile nefes alıp vermek arasındaki farkı bilmeyen insanlar bilemez hiç bir zaman.
Bilemezler.
Bilmiyorlar.

2008-05-16T06:05:00.001+03:00

su içmiyorum saatlerdir,
hayal de kurmuyorum üstelik.
uyumaya karar verdiğim an üşüşecekler başıma
biliyorum.
sırasız, tutarsız, ölçüsüz
kendini bilmez hayallerim...

11.2007

***

bir oyun gibi geliyor her olay
bir oyun
ya da ne bileyim
bir yarış.
güzel güzel giyinip bir yenisine başlıyorsun her yenilginin sonunda
yetmiyor ki kazandıkların
ellerinden alındıkça içini kazıyan duyguların
azımsandıkça başarıların...

05.2007

***

elini tut,
kendi elini.
kendi gözlerine bak hadi aynalarda cesaretin varsa
ya da
bir kart at kendine
yen kendini hilelerle
bile bile
göz göre göre...

04.2006

***

Yürü.
Elinde iki günlük bir simit,
bir ömürlük hüzünler...

2006

***

gülüşmeler var
gözardı etmek imkansız.
bir deli yaşıyor bu odada,
kulaklarından mantar panoma asılmış...
bazı kelimeleri var
gerçekten amansız.

2006

***

ben hemen bir çiçek dikip,
büyütmeliyim.
onu kendime verip,
bir adım atmalıyım diğer yaşlarıma.
çiçek vermeliyim kendime,
sonra o çiçeğe söz verip büyümeliyim.

2005

***

Zamansız

2008-05-12T06:50:00.001+03:00

Gözlerini kapattığında önüne gelen kelimelerin hiçbirini tanımıyordu. Yıllardır kullandığı, yıllardır beyaz sayfalara karaladığı harflerden oluşmaları hiç bir şey ifade etmiyordu. Anlayamadığı şeylerin peşinde olduğunu biliyordu, aksini iddia etmek saçmalık olurdu. Güneş yine batmıştı işte "Bugün yaşadıkların yeter, daha ne istiyorsun?" dercesine... Baş ağrısı çekmenin kendisine hiç yakışmadığı ortadaydı. O her zaman; gözleri faltaşı, elleri dinç ve güçlü, dudakları rujlu olmalıydı. Buna alıştırmıştı kendisine bakan yüzleri.

Düşleri kendisinden bir metre önde giderken, ayağı takılıyordu hep düz yolda. Düşleri büyük, düşleri güçlü, düşleri sonsuz, düşleri uzaktı. Biraz olsun yardımcı olsalardı ya O'na?

Şarap

2008-04-29T16:44:00.000+03:00

35

2008-04-25T20:50:00.001+03:00

3 yıldır İzmir'deyim. Bir tespitte bulunmak istiyorum: İzmir'in etliye sütlüye karışmayan insanları gezmek için Narlıdere taraflarını tercih ediyor. Her olaya karışan insanları da Alsancak veya Bornova taraflarını tercih ediyor. İlginç.

21

2008-04-20T17:49:00.000+03:00

Odanın dışından gelen bir konuşma sesi ile uyandım dün. Aman tanrım! Yapacak o kadar çok şeyim vardı ki... Kalktım, hazırlandım. Daha doğrusu hazırlanmadım.

"Hiç uğraşamam dedim" kendi kendime. Sadece kendimle de değil. Hiç bir şeyle.... Teker teker koydum bana lazım olacak olan her şeyi çantama. Dünyaya geldiğim için gerçekten mutlu olduğumun farkındaydım.

Annem aradı,"iyi ki doğdun kızım, hayat ne kadar güzel bak o yaşlarının kıymetini bil" dedi. Kardeşim, "abla iyi ki doğdun ben arkadaşımla oyun oynuyorum hadi görüşürüz" dedi.
Babam mesaj attı:

"Babasının güzeli iyi ki doğmuş... Nice yıllara..."

Babamın dediği gibi güzel olmalıydım, bu yüzden hemen senemlere gittim. "Senem beni güzel yap" dedim. "Ama önce ağlamaman gerekir Gözen" dedi. Haklısın dedim ve nefesimi tuttum.

Bütün hayatımın dümdüz, engebesiz olacağına zaten hiç bir zaman inanmamıştım. Fakat orojenez oluşumların bu kadar ivme kazandığını bilmiyordum, öğrendim.

"Teşekkürler..." dedim içimden doğum günümü kutlayan, kutlamayan; yanımda olan, olmayan herkese. Doğum günüme özel dans eden arkadaşlarıma ayrıca teşekkür ettim, öperekten. Para takacaktım, fakat yoktu. "Neyse" dedim. Bir dahaki sefere...

Elalemi baştan çıkarıp yalnızlığın tadını çıkardım dün. Fakat geçmişi silmedim. Bunun doğru olduğuna inanmıyorum. Değiştiremediğin bir şeyi silemezsin de zaten. Sayfa sayfa açıp bakarsın ancak. 21 yaşıma gelene kadar geçen sayfaların hepsinde vardım. Suçsuz, haklı birine en suçlu ve haksız halimle bağıran da bendim, masum bir şekilde bir kenarda oturan da.

En büyük erdemlerin birinin de insanın bütün renklerini kabul etmesi gerektiğini anlaması olduğunu bir şekilde öğrenmiştim zaten.

19 Nisan

2008-04-19T14:23:00.000+03:00

...
Aynı anda hem dünümsün, hem bugünüm hem de yarınım. Kim bilir daha ne iğrenç ve ne güzel sürprizlerin var bana hayatım boyunca
...

2008-04-18T13:29:00.000+03:00

Yarın olsun yarın olsun diye renkler soluyor...

Yansıma

2008-04-15T06:18:00.001+03:00

Dün makyaj yaparken şunu fark ettim: İnsan aynaya bakınca, içinde bir diyalog başlıyor. O an, yanında bulunan herhangi biri ile bir diyalog içinde bile olsa, kendi içindekini cevapsız bırakamıyor. Dışarıda konuşulan konu, elektrik faturasıdır mesela, ya da sınıftaki her hangi bir kızın zayıf olduğu halde kilo verme çabasıdır. Fakat o an, yani aynadan sana bakan gözlere bakarken asla susup da faturadan bahsedilmiyor. İşte tam o noktada konular birbirine giriyor, ağızdan çıkan bir sonraki cümle de "sonra... ııı, ne diyecektim ben, unuttum ! " oluyor.

Tüm bunları düşündükten sonra kibar kibar konuştum içimle, içimde. Aynı anda öyle anlayışlı ve anlayışsız ki... Başının yan taraflarında, birbiriyle kıyasıya mücadeleye girmiş birer şeytan ve melek olan bir insan gibi ortasında kaldım her şeyin. Makyaj ve ayna iyi şeyler deyip çıktım, gittim.

2008-04-14T02:27:00.000+03:00

Parmaklarımı kıtlatmadan duramıyorum, bunun bir çaresi olmalı. Gerçekten abartıyorum sanırım. Stres, sevinç, heyecan, korku, aşk, ihanet, entrika... Her durumda parmak kıtlatıyorum. Korkunç bi'şey !

Ayrıca; ben bugün bilmem kaç yıl aradan sonra ağrı kesici içtim. Bir tarih yazıldı.

2008-04-11T17:17:00.000+03:00

Ağzımın içi yara dolu. Bi' balık kraker bile yiyemiyorum, sen düşün.

Evre

2008-04-08T02:08:00.000+03:00

İpekten yapılmış kağıtlarını kucağına alıp evden çıktı. Gittiği yer her zamanki yerdi fakat, giden kişi; her günkü giden değildi. Günlerin adı, sayısı değişiyordu, kaldırım kenarlarında oturan siyah kunduralı adamlar değişiyordu. O da değişmeliydi. İlk önce sesinden başladı hatta belki de değişmeye. Bunu ancak; O'nu uzun süre dinlemeyenler fark edebilirdi. "Hiç değişmeyen bir şeyleri değiştirmek lazım ama önce" diye düşündü onu gidiyor olduğu yere götüren şekilsiz yollarda.

"Kapıyı sağ elle değil de, sol elle açabilirim mesela" dedi.

İpek kağıtlardan bütün öğrendiklerini saman kağıtlara aktardı. Öğrendiklerini aktarıyor olması; önemli olanın kağıdın ipekliği değil, aktarılanlar olduğunu anlamasını sağladı. Fakat yeter miydi? ASLA! Aynaya baktığında; aklından geçenlerin, ideallerinin ve hayalerinin aynadaki yüzü tamamlayan birer şapka olduğunu anladığı gün çok şık bir bayan olacaktı.

"L'Odeur Animale"

2008-04-06T07:17:00.000+03:00

Masam gibi olmadı hayatımda hiçbir şey. Hani dümdüz ve pürüzsüz olan, üstüne ne koysam alabilen, taşıyan, yorulduğumda dayanabileceğim, karşılık beklemeden öylece duran ve belimin bükülmesini önleyen...

Aslında benim masam da yok.

Bilmek

2008-04-02T19:09:00.001+03:00

Bir gün gözlerini açtığında her şey gitmiş olacak. O kadar eksilmiş olacaksın ki sana katılanları fark etmeyeceksin bile. Yutmaya çalıştığın her lokma boğazında düğümlenip öylece kalacak. Sen, seni anlayamayacaksın. Kalemi eline alıp yazmaya çalıştığın her yazı can çekişmesinden başka bir şey olmayacak. Kalemleri kırıp kırıp yeniden başlayacaksın fakat bir gün bütün kalemlerin tükenecek. Sende olduğunu zannettiğin duyguların başka yerlerde can veriyorlar. İnsanların konuşmalarından duyduğu üç beş kelimeyi bir araya getirerek kurduğun cümlelerin hepsi devrik, kuralsız ve eylemsiz. En kötüsü de sana anahtar olamıyorlar... Şemsiye olamıyorlar yağmurlar altında.

Konuşamadığın için, bir gün; bütün havayı içine alıp patlayan bir balon gibi çığlık atmak zorunda kalacaksın. Hayatında, nabzı yavaşlayan her şeyi ölüme taşıyan sensin. Nefes alamayan her şehri haritadan silmeye kalkıyorsun. İçinde yaşayan insanları, aşkları, hayalleri unutarak...

Gerçekleştikçe bir şeyler, nefret etmeyi getiriyorlar yanlarında. Gerçekleştikçe hayat, kaldıramıyorsun gürültüyü, kalabalığı. Elinde patladıkça hayallerin, daha da gerçekleşiyor hayat ve onların verdiği son nefesleri de alıp iyice güçleniyor.

2008-03-31T22:24:00.001+03:00

romantikmiş, rüyalarda yaşarmış.
romantikmiş, istemeden vedalaşırmış.

romantikmiş, rüyalarda yaşarmış.
sevmekten, kaybetmekten korkarmış.

aşk olmasa, belki mutluluk olurmuş,
ya da yokmuş, sadece bir rüyaymış,

aşk ateşmiş, bir yanlış anlamaymış,
sevmekten kaybetmekten korkmakmış.

gün batımında, bu mutsuzluklar,
nerden kondu kalbime, bulamadığımda,
romantiktir diye mi hiç gelmez aklına?

ya gerçek değilse, inandığın tüm dünya.

aşk olmasa, belki mutluluk olurmuş,
ya da yokmuş, sadece bir rüyaymış.
aşk ateşmiş, bir yanlış anlamaymış,
sevmekten, kaybetmekten korkmakmış...

O Gün

2008-03-29T04:41:00.000+02:00

Ağladığım bir zaman gel. Ne için ağladığım önemli değil. Yanağımdan yaşlar dökülürken kucağıma, sen bir şeyler anlatıyor ol bana. Yavaş yavaş unutayım hatta ağlama sebebimi. Hiç susma, anlatmaya devam et. Ellerini kollarını kullan ama anlatırken, heyecanlı heyecanlı anlat. Gelişin planlanmış gibi olsun. Benden öncesinden bahsetme sakın. Benden sonrasından da asla bahsetme. Neler olacağını az çok tahmin ediyor olduğum bir zaman olacak kesin. Dile getirme asla. Beklentilerinden veya beklentilerimden bahset mesela. Bizim için en güvenli olacak yerlerden, dünyalardan bahset. Açık olan kapılardan bahset. Kapalı olanları nasıl açtığından, ellerim sana dokunduğunda hissettiklerinden ve saçlarımın çirkinliğinin bana yakıştığından bahset. Bana; benden bahset, lütfen.

Unutmak istemiyorum beni oluşturan hiç bir hücremi artık.